De jaren sleepten zich voort. Ik hervatte mijn rol en speelde het gelukkige kind – al was het maar om mezelf te overtuigen van mijn geluk – maar het kostte handenvol energie. Ik kwijnde weg. Ik zag hoe mijn moeder met mannen naar bed ging wanneer ze er de kans toe kreeg, hoe koud en leeg haar relatie met mijn vader was, op het hatelijke af. Niet dat ze ooit ruzie maakten, dat niet. Mijn vader verdween iedere keer als mijn moeder aanstalten maakte met hem te praten, en mijn moeder zette de tv of de muziek luider iedere keer als mijn vader tegen haar wilde praten. Het was een koude oorlog, zonder woorden, maar het terroriseerde ons gezin. De vijandigheid ten opzichte van elkaar strekte zich ook uit tegenover mij. Geen van beiden maakte ook maar één minuut tijd voor me vrij. Ik was inwonend, meer niet.
 Op mijn twaalfde was ik een schim geworden. Ik waste me nog nauwelijks, mijn lange haar hing er ongekamd en ongewassen bij, mijn kleren waren een samenraapsel van vuile oude kleren, die ooit van mijn moeder waren geweest. Tijdens de twee jaar dat ik thuis woonde had mijn vader slechts tweemaal iets nieuws voor me gekocht: het kleedje voor mijn plechtige communie en een sweater met een paard op. Ik had een bodywarmer als jas, ook in de winter. Ik had een paar aftandse baskets en drie onderbroekjes, die ik uit mijn moeders kast gejat had. Het meisje waar ze vroeger zo mee paradeerden was uitgegroeid tot een tiener met het lichaam van een jonge vrouw. Ik was niet meer dat poppetje met gouden krulletjes van vroeger. Er konden niet langer strikjes in mijn haar gezet worden, er viel geen eer meer met me te halen. Dus was het stuk speelgoed niet langer interessant.
 In deze omstandigheden leerde ik Tony kennen. Ik kwam lusteloos het atelier binnenwandelen waar mijn moeder honden toiletteerde. Tony zat op zijn typische manier op de barkruk. Mijn moeder stond tegen haar bureau geleund, een glas wijn in de hand, haar verleidershouding zoals ik het toen noemde.
 ‘Ha Regine, je bent daar!’
 Ik keek haar een beetje uit het lood geslagen aan. Mijn moeder? Ze praatte tegen me? Wat was er nu weer op komst? Ik keek vlug naar de man op de barkruk. Hij keek me aan met pretlichtjes in zijn ogen. Hij had me al de hele tijd zitten aanstaren.
 ‘Dit is Tony. Ken je hem?’
 De code. Vergeten, maar ingeprent. Ik mag niemand kennen of herkennen. Dus herken ik hem niet.
 ‘Neen.’
 Maar in mijn geheugen is hij al geregistreerd. De honden. Het geblaf, hun gehijg.
 ‘Tony, dit is Regine,’ lalt ze. De wijn heeft zijn werk al gedaan.
 ‘Regina,’ verbeterde ik automatisch. Niet dat het veel zin had natuurlijk, ze hoorde me niet eens.
 ‘Hoe oud schat jij Tony?’ vraagt ze me. Ik kijk in zijn gezicht, vergeet dat hij mijn hand nog steeds vasthoudt en antwoord: ‘Veertig.’
 Eerste fout. Mijn moeder is boos, omdat ik zo onbeschoft ben. Maar hij lacht luidop en zegt dat hij mijn eerlijkheid op prijs stelt. ‘Maar ik ben ook veertig!’ lacht hij. Mijn moeder repliceert dat hij er bijlange geen veertig uitziet. Het cliché. Ik zucht bij zoveel show.
 Hij laat me niet los. Ik blijf voor hem staan, gehoorzaam. Hij streelt over mijn haar, heft mijn kin op. Ik kijk recht in zijn ogen. Ik bluf.
 ‘Vanaf nu is Tony jouw eigenaar,’ zegt mijn moeder. Ik aanvaard. Hij lijkt me wel wat. Eén man, één eigenaar. Ik kijk naar hem, neem hem op met mijn ogen.
 ‘Ik zal je temmen, liefje,’ fluistert hij.
 ‘Dat weet ik,’ fluister ik terug.
 Het kan me niet schelen. Hij is de eerste die me langer dan twee minuten intens aankijkt. Ik besta.
 ‘Ze is vuil,’ zegt hij tegen mijn moeder, zonder zijn ogen van me af te wenden. Ze haalt haar schouders op.
 ‘Je moet haar maar wassen,’ zegt ze.
Ik voel een jaloerse ondertoon. Zelfs met mijn rug naar haar gekeerd weet ik hoe zuur ze nu kijkt. Zij wil aandacht, mooi zijn, begeerd worden. Hij neemt me bij de hand, brengt me naar het bad, zet shampoo en balsem klaar en wast uitgebreid mijn haar. Het is lang en hopeloos verward, maar hij neemt zijn tijd, wast het, spoelt de zeep eruit, wast het opnieuw en masseert met geduldige precisie de balsem in mijn haar. Hij spoelt mijn haar af met lauwwarm water. Mijn hart komt langzaam tot leven. Elke aanraking van zijn hand op mijn hoofdhuid maakt iets bij me los. Het contact dat hij met me legt op dat ogenblik, maakt dat ik hem onherroepelijk en onvoorwaardelijk zal volgen, jarenlang. Daar legt hij de basis als een volleerd psycholoog. Hij duwt me op een krukje, zet de droger aan waar mijn moeder haar honden mee droogt, en borstelt zorgvuldig elk knoopje uit mijn haar. Na een halfuur vallen mijn haren als een gouden krans om mijn gezicht. Het voelt licht en glanzend aan. Tony is tevreden. Ik glimlach naar hem, verlegen. Dit is de eerste keer dat ik op zo’n aangename manier ben aangeraakt. Ik voel me? geborgen. Ik wil graag zijn eigendom zijn.

Hij nam me een paar dagen later mee naar de bioscoop. Hij had me opgedragen in bad te gaan, en hij had mijn haar weer gewassen. Hij repte met geen woord over het feit dat ik zijn eigendom was, integendeel. Hij vroeg me mee naar de bioscoop, als op een afspraakje.
 Zo helemaal anders dan de mannen die me gewoon? pakten. Hij betaalde de tickets, en hand in hand gingen we in het zaaltje zitten. Hij praatte zacht tegen me, streelde me over mijn haar. Ik voelde zoveel genegenheid voor hem. Hij was de eerste volwassene die me zag als een persoon. Mijn vertrouwen in hem was groot, en ik legde mij in zijn handen. Ik liet merken dat hij op de korte tijd dat hij aandacht aan mij had geschonken, zichzelf onmisbaar had gemaakt.
 De film begon, de zaal werd donker. Hij hield zijn arm uitnodigend open en ik kroop dicht tegen hem aan. Nee, ik zag hem niet als een minnaar. Ik zag hem als een vader. Naïef en onschuldig legde ik mijn hoofd tegen zijn borst. Zijn ademhaling liet een rust over me komen. Ik voelde me zo geborgen. Ik voelde me als een dochter die eindelijk weer bij haar papa op schoot kon, na een lange afwezigheid. Ik voelde me weer kind. En toen gleden de toppen van zijn vingers over mijn borst. Ik voelde de aanraking – en ergens in mij ging een alarmbel rinkelen – maar ik trachtte die te negeren. Wanhopig hield ik vast aan de geborgenheid die ik daarnet had gevoeld. Zijn vingertoppen raakten mijn tepel aan en er ging een zindering door mijn lijf.
 Dit was geen toevallige aanraking meer. Nog meer alarmbellen gingen af. Mijn waarneming verscherpte zich. Zijn hand gleed naar beneden. Bleef rusten op mijn dijbeen. Langzaam, steels, trok hij mijn rok omhoog. Ik bleef stil liggen, met mijn hoofd tegen zijn borst. Maar zijn ademhaling had niets rustgevends meer. Hij ging met zijn rechterhand in mijn slipje. Duwde mijn benen een beetje uit elkaar.
 
Ik spande me op, trachtte nog verkrampt vast te houden aan het droombeeld van enkele minuten geleden, maar zijn vingers die hun weg zochten om binnen te gaan versplinterden elk sprankeltje hoop. Hij wou seks en ik kon het niet geven. Ik kon niet, wilde niet! De handen van de man aan wie ik mijn opperste vertrouwen had geschonken mochten niet doen wat al eerder gebeurd was! Ik had hem nodig als vader.
 Hij hield na een tijdje op. Hij haalde zijn arm weg en duwde me recht. Ik trok beschaamd mijn rok naar beneden. Teleurstelling en verdriet. En tegelijkertijd voelde ik de schuld groeien. Wie was ik om hem dat te weigeren? Hij was toch goed voor me? Hij had me verzorgd, naar me gelachen, hij had me zoveel aandacht gegeven! Het was toch normaal dat ik iets in de plaats moest geven? Niets voor niets in dit leven, had mijn grootmoeder me ingeprent.
 Hij trok me mee naar buiten, beval me bars in te stappen en reed zwijgend weg. Ik voelde me zo schuldig, dat ik er bijna aan kapot ging. Tranen wogen zwaar in mijn ogen. Zou hij me nu verstoten? Hij stopte voor de deur. Ik bleef treurig, met gebogen hoofd, zitten. Hij bleef me enkele tellen onbewogen aankijken.
 ‘Gina, ik weet dat je me niet wil. Dat is je goede recht. Ik zal een ander meisje zoeken, we praten er niet meer over, oké?’
 Mijn hart brak in duizend scherven. Ik wilde hem niet verliezen. Sterker nog, het voelde alsof ik zou sterven als hij me afwees.
 ‘Het spijt me Tony, ik had het zo niet bedoeld? ik was een beetje bang.’ Ik drong met de moed der wanhoop de tranen weg. Hij aaide mijn haar.
 ‘Gina, je moet begrijpen dat een volwassen man zo zijn noden heeft. Ik kan niets beginnen met een meisje dat zich voordoet als een klein kind. Begrijp je dat?’
 Ik knikte verslagen. Maar natuurlijk, hij had gelijk. Ik had me vreselijk aangesteld. Al wat hij wilde was seks. Dat was toch niet zo erg?
 ‘De volgende keer zal anders zijn Tony, ik beloof het.’
 Hij zuchtte.
 ‘Goed, we doen het zo: als je bereid bent, bel je me zelf op, oké? Ik zal zelf geen initiatief nemen. Jij bent verantwoordelijk? goed?’
 Ik knik en weet dat ik nog dezelfde dag zal telefoneren.
 
Vanaf die dag zou de verantwoordelijkheid bij mij liggen – een perfect opgezette val die hem van elke schuld ontlast. Hij heeft zijn prooi binnen.